Płyta cementowo wiórowa a płyta cementowo włóknowa – różnice

Płyty na bazie cementu są chętnie wybierane w miejscach, gdzie standardowe materiały wykończeniowe nie zapewniają wystarczającej trwałości lub odporności na wilgoć. Jednym z często pojawiających się pojęć jest płyta cementowo-wiórowa. Jednak w praktyce nie zawsze jest to materiał najlepiej dopasowany do planowanego zastosowania. Równolegle funkcjonują bowiem płyty cementowo-włóknowe, które różnią się budową i przeznaczeniem.

Choć oba materiały opierają się na cemencie, różnice między nimi są istotne z punktu widzenia użytkowego. W dalszej części artykułu wyjaśniamy, czym różni się płyta cementowo-wiórowa od cementowo-włóknowej. Gdzie stosuje się każdy z tych materiałów oraz kiedy wybór tych płyt jest rozwiązaniem bardziej adekwatnym.

Czym jest płyta cementowo-wiórowa i do czego się ją stosuje?

Płyta cementowo-wiórowa to materiał budowlany, w którym cement pełni rolę spoiwa dla wiórów drzewnych. Taka konstrukcja sprawia, że płyta jest ciężka, sztywna i odporna mechanicznie. Została zaprojektowana przede wszystkim do zastosowań konstrukcyjnych lub półkonstrukcyjnych, a nie jako element wykończeniowy.

W praktyce płyty cementowo-wiórowe wykorzystuje się tam, gdzie potrzebne jest usztywnienie przegrody, wykonanie podkładu pod kolejne warstwy albo przeniesienie części obciążeń. Są one często stosowane w ścianach szkieletowych, stropach czy podłogach jako warstwa bazowa. Ich zadaniem jest stabilizacja konstrukcji, a nie stworzenie gotowej powierzchni użytkowej. Ze względu na swoją masę i grubość płyty te rzadko wybierane są do lekkich zabudów czy prac wykończeniowych, gdzie istotna jest niewielka grubość materiału oraz łatwość obróbki.

Czym jest płyta cementowo-włóknowa i czym różni się konstrukcyjnie?

Płyta cementowo-włóknowa również opiera się na cemencie, jednak zamiast wiórów drzewnych zawiera włókna wzmacniające. Taka budowa daje zupełnie inne właściwości użytkowe. Materiał jest bardziej jednorodny, lżejszy i może być produkowany w znacznie mniejszych grubościach.

Projektowane są jako płyty okładzinowe i wykończeniowe. Nie pełnią funkcji nośnej, ale zapewniają stabilną, trwałą powierzchnię odporną na wilgoć, zmiany temperatury i długotrwałą eksploatację. Z tego powodu znajdują zastosowanie w zabudowach ścian, sufitów, podbitkach dachowych oraz w pomieszczeniach technicznych.

W odróżnieniu od płyt cementowo-wiórowych nie są traktowane jako element konstrukcyjny, lecz jako gotowy materiał do dalszego wykończenia, na przykład malowania lub okładania.

Dlaczego płyty cementowo-wiórowe i cementowo-włóknowe są często mylone?

W praktyce budowlanej oba materiały bywają wrzucane do jednej kategorii pod hasłem „płyta cementowa”. Wynika to z faktu, że w obu przypadkach cement jest głównym spoiwem. Natomiast różnice technologiczne nie są oczywiste dla osób, które nie pracują na co dzień z tego typu materiałami.

W wielu opisach handlowych i potocznych określeniach nazwy te bywają stosowane zamiennie. Mimo że odnoszą się do płyt o zupełnie innym przeznaczeniu. To prowadzi do sytuacji, w której płyta cementowo-wiórowa jest rozważana tam, gdzie w rzeczywistości lepiej sprawdzi się płyta cementowo-włóknowa.

Kiedy zamiast płyty cementowo-wiórowej lepszym wyborem jest płyta cementowo-włóknowa?

Jeżeli płyta nie ma przenosić obciążeń i nie jest elementem konstrukcji, a jedynie stanowić trwałą okładzinę lub warstwę wykończeniową, płyta cementowo-włóknowa jest zazwyczaj rozwiązaniem bardziej adekwatnym. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których liczy się ograniczenie grubości zabudowy, mniejsza masa materiału oraz odporność na wilgoć i warunki eksploatacyjne.

W takich zastosowaniach płyta cementowo-wiórowa okazuje się często rozwiązaniem „na wyrost”. Ciężkim i grubym materiałem, którego właściwości konstrukcyjne nie są faktycznie wykorzystywane. Płyta cementowo-włóknowa lepiej odpowiada na potrzeby wykończeniowe, zachowując jednocześnie trwałość charakterystyczną dla materiałów cementowych.

Grubości płyt cementowo-włóknowych a praktyczny dobór materiału

Dostępne są w różnych grubościach, co pozwala dopasować materiał do konkretnego zastosowania. W typowych zabudowach okładzinowych stosuje się cieńsze płyty, które zapewniają wystarczającą sztywność przy jednoczesnym ograniczeniu masy i grubości całej przegrody. Grubsze warianty wybierane są wtedy, gdy wymagana jest większa sztywność wynikająca z rozstawu konstrukcji lub charakteru zabudowy. Dobór grubości powinien zawsze wynikać z funkcji, jaką płyta ma pełnić, a nie z założenia, że grubszy materiał będzie lepszy w każdej sytuacji.

Podsumowanie

Płyta cementowo-wiórowa i płyta cementowo-włóknowa to dwa różne materiały, które spełniają inne zadania w budownictwie. Pierwsza z nich jest materiałem konstrukcyjnym lub półkonstrukcyjnym, druga natomiast płytą okładzinową przeznaczoną do wykończeń.

Świadomy wybór polega na dopasowaniu materiału do jego faktycznej roli w zabudowie. W wielu przypadkach, w których początkowo rozważana jest płyta cementowo-wiórowa, realne potrzeby użytkowe lepiej spełnia płyta cementowo-włóknowa. Jest to po prostu rozwiązanie cieńsze, lżejsze i lepiej przystosowane do zastosowań wykończeniowych.