Płyta włóknowo-cementowa pod płytki cegłopodobne

Płyta włóknowo-cementowa Hicem może stanowić podłoże pod lekkie płytki cegłopodobne, jeżeli cały układ został do tego przygotowany. Sama płyta nie tworzy kompletnej elewacji. Trzeba jeszcze uwzględnić ruszt, mocowanie poszycia, sposób obróbki styków, klej, ewentualną warstwę zbrojącą oraz parametry wybranej okładziny.

Ramco wskazuje Hicem jako płytę nośną pod okładziny typu brick slips. Nie oznacza to jednak, że do surowej powierzchni można przykleić dowolne płytki dowolną zaprawą. Producent kleju lub kompletnego systemu musi dopuścić jego stosowanie na płycie włóknocementowej.

Płyta jest nośnikiem, a nie gotową elewacją

Hicem tworzy sztywne poszycie, na którym powstają kolejne warstwy. Konstrukcja musi przenieść nie tylko ciężar płyty, lecz także kleju, warstwy bazowej, płytek i zaprawy do spoinowania. Na zewnętrznej ścianie dochodzą do tego obciążenia od wiatru oraz zmiany temperatury i wilgotności.

Nie wystarczy więc sprawdzić, czy klej ma przyczepność do podłoża cementowego. Trzeba ocenić cały zestaw, łącznie z grubością płyty, rozstawem podpór, mocowaniem rusztu do budynku i masą gotowej okładziny.

Nie ma jednego dopuszczalnego ciężaru płytek dla wszystkich układów z Hicem. Taka wartość zależy od konkretnej konstrukcji i dokumentacji przyjętego rozwiązania.

Konstrukcja musi być gotowa przed ułożeniem płytek

Poszycie pod płytki powinno tworzyć równą i sztywną powierzchnię. Krawędzie płyt muszą mieć stabilne podparcie, a styki nie mogą poruszać się pod naciskiem. Jeżeli arkusze klawiszują albo uginają się pomiędzy profilami, ruch może później przejść na klej, płytkę lub fugę.

Instrukcja Hicem podaje maksymalny rozstaw mocowań wynoszący 250 mm. Wkręty umieszcza się minimum 15 mm od krawędzi płyty i 25 mm od narożników. Są to zasady mocowania poszycia, a nie gotowe obliczenie elewacji obciążonej płytkami.

Im większy ciężar trafia na powierzchnię, tym większe znaczenie ma sztywność konstrukcji. Rozstaw profili pod płyty ustala się przed zamknięciem rusztu, a nie po przyklejeniu pierwszego rzędu okładziny.

Przed rozpoczęciem dalszych prac powierzchnia powinna być sucha, odpylona i równa. Wystające wkręty, niepodparte styki i uskoki między arkuszami usuwa się na etapie poszycia. Warstwa kleju nie służy do naprawiania błędów konstrukcyjnych.

Co znajduje się pomiędzy Hicem a płytką?

Układ warstw zależy od dokumentacji wybranego systemu. W jednym rozwiązaniu producent może wymagać zaprawy bazowej i siatki zatopionej na całej powierzchni. W innym dopuści bezpośrednie klejenie do odpowiednio przygotowanej płyty.

Pełnopowierzchniowa warstwa zbrojąca rozkłada naprężenia w większym polu, ale nie usztywni źle podpartego styku. Z kolei klejenie bezpośrednie ma sens wyłącznie wtedy, gdy producent materiałów wykończeniowych wskazuje Hicem lub płytę włóknocementową jako dopuszczone podłoże.

Nie dodawaj automatycznie gruntu „na wszelki wypadek”. Materiały Ramco odsyłają w tej kwestii do zaleceń producenta kleju. Niektóre preparaty poprawiają przyczepność, ale inne mogą utworzyć warstwę, z którą zastosowana zaprawa nie będzie prawidłowo współpracować.

Klej musi pasować do podłoża i okładziny

Określenie „klej elastyczny” nie wystarcza do doboru materiału. Zaprawa musi być przeznaczona do stosowania na pionowej powierzchni, na zewnątrz oraz na płycie włóknocementowej lub przewidzianej warstwie bazowej.

Znaczenie ma również rodzaj samych płytek. Okładziny klinkierowe, ceramiczne, betonowe i mineralne różnią się masą, nasiąkliwością oraz zachowaniem przy zmianach temperatury. Klej powinien odpowiadać zarówno podłożu, jak i konkretnemu materiałowi okładzinowemu.

Przed zakupem sprawdź w dokumentacji:

• czy klej nadaje się na płytę włóknocementową lub zastosowaną warstwę bazową,
• czy jest przeznaczony do powierzchni pionowych i warunków zewnętrznych,
• jaki ciężar i format okładziny obsługuje,
• czy wymaga gruntu lub warstwy zbrojącej,
• jakie warunki temperatury i wilgotności obowiązują podczas pracy.

Spoinowanie płytek nie zastępuje przygotowania styków płyt

Styki płyt Hicem przygotowuje się przed rozpoczęciem klejenia okładziny. Fuga pomiędzy płytkami nie stabilizuje poszycia i nie łączy poruszających się krawędzi arkuszy.

Podział okładziny nie powinien też przypadkowo zakrywać dylatacji konstrukcyjnych. Miejsca przewidziane do przenoszenia ruchów muszą przechodzić przez kolejne warstwy zgodnie z projektem systemu. Przykrycie takiego połączenia płytką może doprowadzić do pęknięcia okładziny albo spoiny.

Na elewacji liczy się również sposób odprowadzenia wody oraz rozwiązanie narożników, cokołu, otworów i zakończeń. Podobnie jak przy każdej elewacji z płyt, układ szczelin i podziałów powinien wynikać z kompletnego rozwiązania, a nie wyłącznie z formatu okładziny.

Płytki cegłopodobne czy inne wykończenie elewacji?

Płytki cegłopodobne mają sens tam, gdzie projekt zakłada wygląd muru ceglanego bez wykonywania pełnej ściany licowej. Trzeba jednak uwzględnić ich ciężar, pracochłonne klejenie oraz większą liczbę połączeń wymagających prawidłowego wykonania.

Jeżeli priorytetem jest mniejsza masa lub prostsza powierzchnia, tę samą płytę można wykorzystać jako nośnik tynku albo element innego układu okładzinowego. Dostępne sposoby wykończenia elewacji domu różnią się nie tylko wyglądem, lecz także ciężarem, budową podkonstrukcji i sposobem konserwacji.

Płyty Hicem pod lekkie okładziny elewacyjne

Płyty włóknowo-cementowe Hicem są dostępne w kilku grubościach i formatach. Możesz również zamówić docinanie arkuszy na wymiar, co ułatwi dopasowanie poszycia do rusztu, otworów oraz planowanego podziału elewacji.

Przed wyborem kleju i okładziny sprawdź zgodność całego zestawu z płytą włóknocementową oraz zastosowaniem zewnętrznym. Konstrukcja, dopuszczalne obciążenia i rozwiązania dylatacyjne wynikają z projektu albo dokumentacji przyjętego systemu.